Haha. Macam nak tulis surat pula. Kan? Well, this entry is dedicated to Haiqal. My best forever and ever and ever friend in the world. Boleh? Terkenal satu dunia ke masalahnya ohoi. Haha. Apa apa je. Aku kenal dia when I was in JMC. Johor Matriculation College. Nak juga omputih. Ok. Kenal time when I was watching tv kat blok A. Oh. Kat matrikulasi tu, ada dua blok lelaki. Dua sahaja. On the other hand, ada empat blok perempuan. Boleh? Nisbah la. Satu lelaki dua perempuan. Macam tu ek? Kau nak kahwin dua? Ok.
Back to the story. Masa tu aku tak ingat la nga tengok cerita apa mungkin doraemon ke power rangers ke melodi ke apa apa la rancangan. So, dia pun tegur la aku. Dan aku tak ingat juga apa la kami borakkan. Isk. Always tak ingat kan? Makan nasi ke makan semut ni? Jap. Tak ingat juga! Mati la tak ingat makan apa tadi. Haha. After that, kami jadi closer. Setiap hari nak hang out sesama. Gi makan, gi library, gi outing, gi karok, gi borak, buat homeworks, revisions dan a lot la. Banyak gila benda kami buat sesama. Sama sama menjejak mimpi. Sama sama turun ke lembah sepi. Wah. Tetiba nak nyanyi juga kan. Kau pernah tengok tak artis nyanyi sambil lambai tangan dia? Huh. Aku nga buat aksi macam tu la tadi. Haha. Well, ada gak kekawan lain. Banyak. Tapi susah nak cari yang sekepala, yang sama minat macam aku ni. Senang cerita, dia macam my reflection la! Kan? Tak perlu kot nak nyanyi lagu Reflection si Christina Aguilera kan? Susah senang bersama. Suka duka pun bersama. Isk. Payah nak cari kawan macam tu ohoi. Haha. Si Haiqal ni dah macam my twin. Eh. Ada quote from seorang makcik kat cafe ni yang aku still ingat sampai sekarang. Tak lupa okay. She said that aku dan Haiqal ni macam kembar. Muka makcik ni sangat siriyes. Dia tak tipu la kot. Ke dia tipu? Lantak kau la. Yang penting, kau dah cakap kan ohoi. Kembar la sangat kan? How? Hehe. Even pun konon twin, tak logik la seratus peratus kau nak sama. Comfirm la ada benda yang tak sama kan kan kan? Hehe. Tapi yang sama tu lebih banyak la daripada yang tak sama.
Teringat la time petang, kami main volleyball kat padang. Almost everyday. Sekarang? Volleyball la sangat atas katil kau. Haha. Masa main volleyball tu, kau sangat pemalas nak kejar bola kan? Aiyoh. So how nak main kalau memasing tak nak kejar bola? Haha. Sengal. Best gila la time tu. Ada Eipul, Ucop, Meso, Akim, Paan, Ubai dan Adam. Gelak gelak gemuk je okay. By the way, memang Haiqal ni sangat best. Aku cerita semua masalah aku kat dia at that time. Hampir semua kot. Ke semua masalah ek? Aiyoh. Mana ubat aku tadi? Isk. Dah parah betul penyakit lupa aku ni. Tolong! Erk. Kami guna konsep satu kepala satu orang, kepala aku kepala kau, kau cerita kat aku, aku cerita kat kau. Apakah? Hehe. Now, dia dah sambung study kat Universiti Malaysia Sabah (UMS) ambil jurusan Geologi. Jauh ohoi. Jarang dah jumpa dia sekarang. Time cuti semester je lah nak hang out sesama pun. Tu pun tak comfirm dapat jumpa kan? Hehe. Well, kau dah tahun akhir pun. Aku ada lagi setahun. Setahun ada dua belas bulan. Sebulan ada dalam 30 hari macam tu. Lama siot!!! Nanti dah kerja, jangan lupa belanja aku okay? Aku maksudkan belanja yang banyak. Banyak banyak. Kau tahu kan banyak tu apa? Bukan sikit. Ini siriyes. Lantak kau. Haha.
p/s: Sorry. Tetiba teringat kat kekawan lama. Haiqal ni one of my best friend. Tetiba nak story pasal dia. Boleh? Nak cerita pasal siapa la pula lepas ni? Hurm...